Nie umiem jednak odnaleźć się w sytuacji między mną a żoną. Odeszła ode mnie, ale rozmawiamy widujemy się. Mówi, że chciałaby, żebyśmy razem wychowywali syna. Ale ja nie potrafię tego zaakceptować. Dla mnie, na dzień dzisiejszy, spotykanie się na zmianę z synem, widywanie żony nie jest tym, co chciałbym synowi dać. Jakkolwiek zmienilibyśmy tę sytuację, któreś z naszej trójki będzie nieszczęśliwe. Jeśli jesteśmy we trójkę, jest mi źle, bo nie tworzymy rodziny takiej, jaką ja chciałbym żeby była. Jeśli syna nie ma ze mną tęsknię. Jeśli sam się nim opiekuję tęsknię za żoną.

To jedna z sytuacji, która mnie przerasta. Nie umiem znaleźć rozwiązania. Nie wymagam zaufania do mnie od nikogo – sam przecież sobie nie ufam.

To raczej tak, jakbym kochał jej wyobrażenie. Im mniej ją widzę, słyszę, tym mocniej tęsknię, tym bardziej jej pragnę i tym uczucia do niej są mocniejsze. Ale kiedy się spotykamy coś jest nie tak.

A dzisiaj powiedziałem jej, że ją kocham. Odpowiedziała, że ona mnie nie i nic na to nie poradzi. I mimo że słyszałem to już wiele razy, za każdym razem jest do dla mnie mocny cios.

Przyznaliśmy, że jesteśmy bezsilni wobec alkoholu, że przestaliśmy kierować własnym życiem.

Pisząc poprzedniego posta, pisząc że sobie nie ufam, zacząłem mieć wątpliwości: czy ja aby na pewno przyznałem, że jestem bezsilny wobec alkoholu? Ja wiem o tym, jednak moje “wiem” niejednokrotnie było fałszywe. O ile na tą chwilę wiem, to tyle za jakiś czas mogę już nie wiedzieć. Obawiam się tego, bo musi to być coś więcej niż wiedza alkoholika, która zostanie przez chorobę zmanipulowana. Mam niestety charakter, który nie pozwala mi wierzyć, zawsze wszystko musiałem wiedzieć.

Więc wiem, ale co do końca znaczy przyznać? Jak przyznać, aby mieć pewność, że przyznałem?

Na dzisiaj skończę, bo pisanie to proces intelektualny. Nie chcę w tej formie analizować czegoś, czego nie rozumiem, nie czuję i nie przyznałem, bo mógłbym zmanipulować. Wrócę do tego później.

Choroba to przewrotna – pierwsze informacje docierały do mnie już około 10 lat temu, a dzisiaj mam 26 lat. Docierały tylko “werbalnie”, nie akceptowałem tego faktu, broniłem się z szaleńczą skutecznością przed przyznaniem swojej bezsilności i niemocy. Broniłem się tylko i wyłącznie po to, by móc dalej pić. Broniłem się tak przebiegle, że zaczynałem kolejne terapie aby czuć, że robię coś w kierunku mojej trzeźwości, a gdy się nie udawało jej utrzymać, poczucie klęski dawało mi dodatkowy powód do picia. Powód do picia dawało mi również poczucie kontroli, gdy nie piłem założony przez siebie okres czasu. Powodem mogło być wszystko, co w danej chwili było dla mnie wystarczającym usprawiedliwieniem do picia.

Odciąłem się od ludzi – dzisiaj uważam – dlatego że nie mogłem nieustannie ich oszukiwać, moje krętactwo osiągające absurdalne granice wyszłoby na jaw i utraciłbym moją pijacką dumę. Z kolegami, z którymi piłem przestałem pić, bo było mi wstyd że po przepitym wieczorze nie potrafiłem przestać i nie upić się kolejnego dnia. Wolałem pić sam. Z kolegami z którymi nie piłem spotykałem się wyłącznie w okresach trzeźwości, a raczej w przerwach w piciu. Wtedy, motywowany poczuciem poprzedniej klęski, działając na wyjątkowo wysokich obrotach miałem sukcesy zawodowe, miałem się czym pochwalić. Gdy spotkałem się, ugasiłem poczucie winy, nadrobiłem zaległości, podjadłem, odżyłem, miałem siłę pić dalej. Oczywiście, ja nie chciałem pić, do picia pchnęła mnie jakaś dowolna, w danym momencie odpowiednia sytuacja. A to żona, nie mieszkająca już ze mną, powiedziała coś nie tak do słuchawki, a to przeprowadzka i samotność (którą sam wybrałem chyba tylko po to, by móc się napić), a to nowe, intratne zlecenie.

I nie – nie wracałem do punktu wyjścia. Spadałem jeszcze niżej, a im dłuższy okres abstynencji utrzymałem, tym gorzej kolejne pijaństwo się kończyło.

Moje życie zawodowe to pasmo porażek. Mimo tego, że w każdej z firm, w których pracowałem stawałem na wysokości zadania, to w żadnej nie czułem satysfakcji z wykonywanej pracy. Piłem, nie przychodziłem do pracy – gdy zaczynało wychodzić na jaw, że to właśnie o nic innego jak o picie chodzi, poczucie wstydu i poprzedni brak satysfakcji decydował o tym, że z pracy musiałem zrezygnować. To było zbyt wiele, nie potrafiłem tego znieść. Odejścia usprawiedliwiałem, początkowo po to, aby na zewnątrz wyglądało to w porządku, ale później sam zaczynałem w to wierzyć.

Szkoła? Średnią skończyłem, poniżej moich możliwości. Nauczyciele doceniali bardzo moje umiejętności i łatwość przyswajania wiedzy, a moje ponadprzeciętne, wynikające z choroby umiejętności manipulowania ludźmi, niezrozumiałe i podziwiane przez rówieśników dodawały mi poczucia własnej wartości. Studia? Wielokrotnie przerywałem, na zjazdy jeździłem wyłącznie po to, żeby pić. Nie skończyłem. Nie zależało mi na nich, zależało mi na piciu, a zacząłem je, żeby stwarzać pozory tego, że coś robię, że mimo tego że za dużo piję, to jednak zmierzam w dobrym kierunku.

Wyjechałem też za granice. Piłem, bardzo często, od pewnego czasu codziennie. Nie do nieprzytomności, ale byłem mocno pijany. W końcu zapiłem tak, że ze wstydu nie poszedłem już do pracy. Prawie, a w zasadzie nic nie odłożyłem.

Moim dnem nie był pobyt na detoxie i w szpitalu psychiatrycznym. Na tą chwilę nie wiem, co było moim dnem. Może nie było go w ogóle – tonąłem w mule płynnie tak, że zacząłem tracić z oczu powierzchnię. Może to co nim było dotrze do mnie później.

Dzisiaj wiem jedno – nie piłem, nie piję od 23 dni. Nie chcę wracać do tego, co przeżywałem, nie chcę marnować życia na kombinowanie jak wybrnąć z poprzedniego picia po to tylko, żeby po raz kolejny pić. Wiem, że jest wiele osób, którym na mnie zależy – na mnie, jako na człowieku. Pomimo zła, które im wyrządziłem.

Chodzę na terapię, byłem pierwszy raz w życiu na mitingu. Chcę rozpocząć pracę nad 12 krokami. Na dzisiaj wiem że jestem bezsilny wobec alkoholu i przestałem kierować swoim życiem, jednak nie ufam sobie i nie wiem, czy do końca się do tego przyznałem. Jest mi bardzo trudno. Nie – nie chce mi się pić, jest mi źle z tym co czuję. Z tą niepewnością.

Nie jestem pewien słów, które sam przecież wyżej napisałem. A raczej jestem ich pewien, ale przestałem wierzyć temu człowiekowi, który stuka w klawiaturę. Dziwne :/